Czwartek,  26 kwietnia 2018 r.
Strona główna » Zajęcia umuzykalniające
imieniny:  Marii, Marzeny, Ryszarda
» Zajęcia umuzykalniające odbywające się w żłobku
» Piosenki do słuchania i zabawy na jesień


Zajęcia umuzykalniające odbywające się w żłobku

 

   Ich program dostosowany jest do omawianej tematyki zajęć ogólnorozwojowych, które przeprowadzane są w placówce. Podczas zajęć korzystamy z pianina cyfrowego, instrumentów perkusyjnych oraz innych pomocy dydaktycznych: chustki, obręcze, woreczki.

   Każde zajęcia są zaplanowane tak, żeby dzieci mogły poznawać nowe treści muzyczne przez różne formy umuzykalniania: śpiew, taniec, słuchanie muzyki, gra na instrumentach, ruch przy muzyce, improwizacja - wokalna (rytmiczna, melodyczna) oraz instrumentalna.

 

W skład naszej mozaiki wchodzą elementy metod jakie zaproponowali:

 - Carl Orff,

 - Zoltán Kodály,

 - Émile Jaques-Dalcroze,

 - Batti Strauss

 - Edwin Elias Gordon.

 


TEORIA UCZENIA SIĘ MUZYKI EDWINA ELIASA GORDONA

    Na uwagę zasługuje teoria uczenia się muzyki Edwina Eliasa Gordona, która w szczególny sposób odnosi się do najmłodszych dzieci, a nawet do tych w matczynym łonie. Sam autor wielokrotnie powtarza, że: "Ci, którzy dużo wiedzą o rozwoju dziecka, żartują czasami, że chcieliby umrzeć jako małe dzieci, ale najpóźniej jak tylko byłoby to możliwe. Zdają sobie bowiem sprawę, że możliwości uczenia się nigdy nie są większe niż w chwili narodzin”.

    Wobec tego przyjmując, że najważniejszym okresem dla uczenia się jest czas od pierwszych chwil po urodzeniu (a może jeszcze przed tym faktem) do ukończenia trzeciego roku życia, należy kierować dzieckiem tak, aby odbierało nieustrukturowane, nieformalne oddziaływania. Kolejny pod względem ważności okres, to lata między trzecim a piątym rokiem - okres oddziaływań już ustrukturowanych, ale wciąż nieformalnych, realizowanych przez dom rodzinny lub przedszkole.

    To, czego dziecko uczy się podczas pierwszych pięciu lat życia, tworzy podstawę dla całej późniejszej edukacji, która tradycyjnie rozpoczyna się wraz z przekroczeniem progu przedszkolnej czy szkolnej "zerówki".

Im wcześniej dziecko uzyska tę podstawę, tym więcej skorzysta z późniejszej edukacji i odwrotnie - im później tego dokona, tym gorsze będą dalsze efekty.

Po raz drugi nie powtórzy się okazja do nadrobienia tych zaniedbań, a nauczanie w takiej sytuacji będzie miało charakter jedynie wyrównawczy, a nie wzbogacający.

(Gordon E.E. 1997 Umuzykalnienie niemowląt i małych dzieci, str.5).

 

Więcej informacji na temat teorii uczenia się muzyki E.E. Gordona

znajdą Państwo na stronie internetowej:  www.musichome.pl    

 


EMILE JAQUES-DALCROZE

    Émile Jaques-Dalcroze - twórca metody rytmiki, znany pedagog i kompozytor stwierdził, że jedynie pełne przeżycie muzyki przez ruch całego ciała pozwala na zbliżenie jej do słuchacza i całkowite zrozumienie. Ciało potraktował jako instrument służący do odtwarzania muzyki, a zwłaszcza jednego z jej składników – rytmu.

   Metoda E. Jaques-Dalcroze’a w ciągu kilkudziesięciu lat od jej powstania przeszła wielką ewolucję i znalazła szerokie zastosowanie w różnych dziedzinach kształcenia muzycznego. Zależnie od zamierzonego celu realizowana jest w różny sposób.

W kształceniu profesjonalnym zawiera większość elementów ściśle muzycznych. W ruchu amatorskim i szkolnictwie pozamuzycznym, gdzie nie ma potrzeby wypełniania zajęć problemami czysto teoretycznymi, najwłaściwsze jest połączenie atrakcyjnych elementów rytmiki z zabawami ruchowymi i różnego rodzaju ćwiczeniami słuchowymi. Dzięki celowo zaplanowanemu doborowi ćwiczeń i zabaw rytmicznych dzieci poznają podstawowe pojęcia muzyczne: tempo, metrum, rytm, dynamikę, artykulację. Uczą się prawidłowo reagować na określony rodzaj muzyki.

                                                      

CARL ORFF

    Carl Orff - kompozytor i pedagog niemiecki oparł swoją metodę wychowania muzycznego na trzech głównych elementach – mowie, muzyce i ruchu – połączonych w całość. Założeniem metody jest rozwinięcie twórczych dyspozycji dzieci przez czynną postawę na zajęciach, spontaniczne odtwarzanie i tworzenie muzyki przy pomocy wszelkich dostępnych środków: głosu, ciała, instrumentów. Indywidualne przygotowanie muzyczne nie decyduje o uczestnictwie dzieci w zajęciach, dla każdego musi się znaleźć zadanie do wykonania, choćby najłatwiejsze. Wyjściową fazą wprowadzającą dzieci w nową dla nich formę umuzykalnienia jest improwizacja słowna i melodyczna, oparta na potocznych zwrotach, powiedzonkach, przysłowiach, wyliczankach i porzekadłach. Różnorodny nieraz śmieszny i bezsensowny tekst słowny staje się materiałem do improwizacji i wyjaśniania wielu pojęć muzycznych.

   Carl Orff jest powszechnie znanym kompozytorem. Jego najsławniejszym dziełem jest monumentalna kantata sceniczna: Carmina Burana, a w szczególności jej pierwsza część : O Fortuna.

 

 ZOLTAN KODALY

Zoltán Kodály- kompozytor, etnograf węgierski, do podstawowych cech jego systemu należy zaliczyć:

- Odpowiedni dobór materiału muzycznego i sposób jego opracowania do celów dydaktycznych;

- Zastosowaną względną metodę kształcenia słuchu muzycznego, zwaną solmizacją relatywną. Podstawą tej teorii kształcenia muzycznego było założenie, iż muzyka musi być dostępna dla wszystkich. To sformułowanie odnosiło się zarówno do wszystkich dzieci, jak i osób dorosłych, bez względu na poziom ich wykształcenia i miejsce zamieszkania. Na całym świecie budzi powszechne zainteresowanie.

 

BATTI STRAUSS

    Batti Strauss - twórca aktywnego słuchania muzyki – to metoda poznawania sztuki w sposób zintegrowany (występują elementy: dramy, pantomimy, plastyki), ukazująca podstawowe cechy muzyki (rytm, melodia, harmonia) przy pomocy realizacji różnorodnych opracowań utworów muzycznych. Wykorzystywane są przykłady muzyczne z epoki baroku, klasycyzmu i in., a także utwory i piosenki ludowe oraz popularne. Metoda bardzo lubiana przez dzieci i dorosłych.



Autor: Admin Admin

Ostatnia Aktualizacja: 2018-04-23 13:02:13